Stedenband Merelbeke - Toucountouna

Na onze rustavond op donderdag zijn we vrijdag helemaal klaar om er opnieuw in te vliegen. Enkelen onder ons volgen een kickboksles bij Nina en anderen krijgen een heleboel vlechtjes in hun haar. Bij de ene al wat mooier dan de andere. In de namiddag staat er een muziek- en dansfestival op het programma. De Beninse jongeren zijn opnieuw goed voorbereid en hebben een heuse show in elkaar gestoken voor ons. Dansen, zingen, genieten. Moe maar voldaan kruipen we vroeg ons bedje in want morgen trekken we naar de waterval bij Wabou. We vertrekken zaterdagochtend vroeg want het is 14 km heen en 14 km terug wandelen. We spreken af aan het gemeentehuis waar we maar door enkele Beninse jongeren begroet worden. Naar mate we door het dorp onze tocht aanvatten, sluiten zich steeds meer van de jongeren bij ons aan. We trekken met bijna de volledige groep naar Wabou. Wanneer we het wandelen wat beu zijn vragen we aan de jongeren hoever het nog is: ‘trois cent mètres’. Om dit uiteindelijk ...

Donderdag 5 september, een mooie dag voor jeugdparticipatie in Toucountouna. ’s ochtends vertrek ik (Lies) samen met Sanderijn naar het jeugdcentrum van Toucountouna, daar mogen we de installatie van de allereerste jeugdraad ooit in Toucountouna waarnemen. De bestaansredenen worden vernoemd, de statuten worden overlopen en de spelregels voor de stemprocedure worden nauwkeurig afgewogen. Een zaal van zeker 70 vertegenwoordigers van verschillende jeugdverenigingen stelt kritische vragen over de verschillende artikels van de statuten. Zelf zijn we ook kritisch en stellen we een paar vragen. ‘Waarom moeten de jeugdverenigingen geld betalen om lid te zijn van de jeugdraad?’, ‘Hoe zit de opdeling in aantallen tussen de verschillende commissies en het dagelijks bestuur van de jeugdraad?’. Het comité verantwoordelijk voor de installatie van de jeugdraad heeft er duidelijk goed over nagedacht en we krijgen op al onze vragen een duidelijk antwoord over waarom het er hier in Toucountouna z...

We ontmoetten de jongeren aan het gemeentehuis. De bankjes in de schaduw zijn allemaal bezet en al gauw voegen we ons bij de donkere figuren. ‘Bonjour, comment ça va, et les séjours, et le fatigue ?’ Woorden die we voor de rest van onze reis zullen aanhoren. Straks zullen we allen vergaderen in het gemeentehuis om onszelf voor te stellen aan de raad en de burgemeester. We nemen plaats op de stoelen die tegen de muur zijn opgesteld, maar al gauw worden we naar voren geschoven op stoelen die rondom de tafel staan opgesteld. Ik probeer contact te zoeken met de mensen aan de overkant van de tafel, maar het voelt allemaal redelijk formeel en een glimlach kan er niet nog niet van af. Een rondje doorheen de zaal: ‘Moi, c’est Nina.’ Vele praatjes worden geslagen en ons programma voor de komende weken wordt meermaals overlopen. Ik probeer opnieuw een glimlach naar mijn overbuur en ik krijg er eentje terug, ik voel me al een stuk geruster. Na alle praatjes en for...