Stedenband Merelbeke - Toucountouna

Vorige week maandagochtend zette ik, samen met mijn 8 medereizigers, opnieuw voet op Belgische bodem. Na 25 dagen op Afrikaans tempo geleefd te hebben, haalde de rush van het leven me al snel terug in. Toch wil ik heel bewust tijd nemen om stil te staan bij wat ik de voorbije weken heb meegemaakt. Want wat een avontuur! Dat blijkt echter makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Bij de urenlange ritten over hobbelige wegen die we met ons busje maakten? Of bij de eindeloze keren dat we rijst met kip of vis aten? Geloof me, al snel ging het grootste deel van onze gesprekken over wat we als eerste zouden eten als we terug thuis waren... Of moet ik toch maar beginnen bij de ontelbare keren dat we erop gewezen werden dat we ‘doucement’ moesten doen? Al deze zaken zijn onlosmakelijk verbonden aan onze trip, maar datgene dat me altijd het meest zal bijblijven zijn alle fijne mensen die we ontmoet hebben en alle hartelijke ontvangsten die we gekregen hebben...

De laatste week met de jongeren ging van start, zoals steeds begroetten we elkaar aan het gemeentehuis met een bonjour, de welgekende vraag naar de vermoeidheid en een gek dansje. Toucountouna vs. Merelbeke    Ook in Toucountouna is voetbal van groot belang. Wanneer er een match is verzameld een groot deel van het dorp zich rond het veld.   Het werd al eens tijd om onze voetbalkunsten te tonen. Zes jongeren uit Merelbeke gingen de strijd aan met zes jongeren uit Toucountouna. In ons team is er buiten Benito duidelijk niet veel voetbaltalent aanwezig, we verloren dan ook. Dit verlies kon echter niet op tegen het plezier dat we hadden. Soirée Belge                                                    ...

Het is dinsdagavond en we rapen wat spullen bij elkaar om te vertrekken naar ons gastgezin. Een matje, slaapzak, muggennet, en zeker je malariapillen niet vergeten! Ik stop alles in mijn valiesje dat de maten voor handbagage handhaaft. Met het handvat stevig in mijn hand en mijn rugzakje op de rug, ben ik klaar om te vertrekken. Al gauw wordt het handvat uit mijn hand genomen door Aimée, die graag mijn valiesje voor mij draagt.  Lucrèce en Aimé dragen onze valiezen Ook Sannes rugzak wordt overgenomen door Lucrèce. Zij zeggen zussen te zijn, maar na een lange uitleg blijkt dat ze nichten zijn. De families hier wonen namelijk allemaal samen op hetzelfde stuk land. Ook Roger is familie, en zo blijkt dat ons gastgezin niet één maar drie van onze jongeren bevat. Ik leg Aimée uit hoe ze de wieltjes van mijn valies kan gebruiken. Bij nader inzien, lijkt dit toch niet het beste idee. Het plastiek van mijn wieltjes rolt over het hete, niet zo gladde asfal...