Eerste indruk

 

Al mijn kledij ligt mooi opgerold op mijn bed, 

daarnaast een muggennet, matje, slaapzak, deet en mijn malariapillen.

Mijn valiezen gapen mij aan met hun open monden.

Het inpakken kan beginnen.

Met veel zorg vul ik ieder gaatje en verdwijnen ook de laatste beetjes van mijn bed.

Ik hou de opengapende rits in bedwang en kan hem traag maar zeker sluiten.

Alle belangrijke papieren liggen te wachten op mijn bureau,

enkel nog mijn reispas, maar waar heb ik die alweer gelaten?

Ik doorzoek alle vaste plaatsen die ik hem heb toegekend, maar hij blijkt daar niet te liggen.

Na het omkeren van enkele kastjes,

vind ik hem verscholen in mijn buideltasje waarvan ik toch heb besloten het niet mee te nemen.

Alles ligt klaar en mijn buik begint te kriebelen.

Mijn laatste reis naar Afrika ligt me nog nauw aan het hart, en ik verlang er naar weer in het continent te zijn.

Mijn gsm stuurt me nog enkele berichtjes en veel goesting van mijn medereizigers door.

Het enthousiasme stroomt door mijn lijf, wanneer ik afscheid neem van mijn familie, voor ik mijn Belgische bed inkruip.

De slaap komt uiteindelijk toch en neemt me mee in een droom zonder zorgen.

Mijn wekker kondigt de veel te vroege ochtend aan, die niet vroeg genoeg kon komen.

Aan het jeugdhuis ontmoet ik de anderen die samen met mij ook al bijna een jaar uitkijken naar dit moment.

Mijn familie voor de komende drie weken.

We laden alle valiezen en onze praatgrage tongen in drie auto’s, richting de luchthaven.

File. Wat heerlijk typisch Belgisch.

Maar nog heerlijker om hier straks afscheid van te nemen.

Uiteindelijk komen we allemaal ruim op tijd aan in de luchthaven en na wat controles zijn we de ‘grens’ over.

We installeren ons aan de toog en de laatste Belgische biertjes worden achterover geslagen.

Negen uren in de vlieger.

Een filmpje kijken, ‘Le Petit Prince’ lezen om mijn Frans te oefenen,

in een reisgids over Benin de voodoo-gebruiken opzoeken om de anderen wat op stang te jagen.

Nog een allerlaatste Belgisch pintje achterover slaan.

Allez, nog eentje om het af te leren.

En voor we het weten staat ons vliegtuig op het asfalt van Cotonou.

Een stempel in mijn reispas, een foto van mijn gezicht en een scan van mijn vingerafdrukken.

In de al donkere avond rijdt een wit busje ons tegemoet.

Handen stapelen onze valiezen torenhoog in de koffer en even later verdwijnen ook wij in het busje.

Onze magen beginnen te rammelen, maar die zullen het nog even moeten volhouden.

Ons hotel heeft airconditioning! Wie zet er de temperatuur het laagste?

Nadat we onze reispassen hebben laten inscannen bij de receptie, vertrekken we naar een restaurantje.

Een halve kip met frieten en een groot glas watermeloensap.

Met een volle maag kruip ik in bed, terwijl anderen genieten van hun eerste Beninoise pintje.

Zes uur in de ochtend, de wekker gaat.

Onze valiezen gaan weer de koffer in en we beginnen aan een rit die zo’n tien uren zal duren.

Zal onze playlist de volledige rit standhouden?

We passeren een prachtige groene omgeving, afgewisseld met hier en daar een dorpje.

Het groen staat in zijn mooiste pracht want we bevinden ons volop in het regenseizoen.

Langs de weg kopen we twee grote trossen kleine bananen, voor nog geen euro.

De eerste hongertjes zijn gestild tot we een eerste stop maken voor ontbijt.

Vier koffies, zes thee’s en tien omeletten.

De rit gaat verder en onderweg kopen we twee zakken ananassen, onze fruitvoorraad voor de rest van de week,

een zak appelsienen, pindanootjes, pindakoekjes, sesamzaden.

Ook onze chauffeur doet zijn inkopen onderweg om deze dan mee te nemen naar het noorden.

De weg in asfalt wordt afgewisseld door een mooie rode aardenkleuren weg, vol putten.

Wanneer je iemand voorbij wilt steken, duw je vlijtig op de toeter van je stuur.

De playlist loopt ten einde.

Terwijl we genieten van een prachtige zonsondergang rijden we binnen in Natitingou.

De grootste stad in de buurt van Toucountouna.

Hier slaan we een voorraad water in en wat zaken voor het ontbijt.

In de pikkedonker ligt een bord op wanneer de lichten van ons busje het beschijnt.

‘Toucountouna, Merelbeke, partenariat.’

Een luid gejuich klinkt van achter me en mijn stem versterkt het graag.

Niet veel later komen we toe in ons huisje.

Een kamerverdeling, een korte verfrissing, en twaalf paar voeten schuiven onder tafel.

Het eerste contact is hartelijk, maar toch nog wat onwennig.

We stellen onszelf voor in ons beste Frans en overlopen de planning voor morgen.

De ventilator op drie, het muggennet valt langs ons heen, en voor ik het weet, omhult de zwarte nacht me.

In mijn droom word ik achtervolgd door twee krokodillen, maar voor ze me te pakken krijgen, redt mijn wekker me.

Straks wonen we de mis bij en zullen we de jongeren voor de eerste keer ontmoeten.

Er werd ons verteld om feestelijke kledij aan te doen, dus haal ik een rolletje uit mijn valies,

dat zich uitrolt tot een lang wit kleed met een bloemetjesmotief.

Ik zwier nog een bloesje over om mijn schouders te bedekken en stap onze kamer uit richting de ontbijttafel.

Al snel word ik omringd door acht blije gezichten die klaar zijn om samen aan ons avontuur te starten.

-Nina